.. maar voor allen geldt dat ik er de laatste paar jaar eigenlijk niet naar omgekeken heb. Vandaag de dag gebruik ik voor privécommunicatie de direct message-functies van Twitter en Facebook, email, fora of gewoon ouderwets de telefoon danwel een gesprek onder vier of meer ogen. Niet chatten in de oude zin van het woord dus, waarvoor je op zichzelf staande applicaties gebruikt. Dat lijkt me sowieso niet meer van deze tijd, want communiceren doe je wat mij betreft binnen je webbrowser, helemaal nu de cloud steeds volwassener wordt.
Vanmorgen gaf ik met een collega een workshop Privacy op het Internet voor een groep MBO-scholieren. Onderstaande presentatie gebruikten we als uitgangspunt, waarbij zich een levendige discussie ontspon. De basiselementen ervan komen trouwens uit de uitstekende lezing "Making Sense of Privacy and Publicity" die Danah Boyd onlangs gaf tijdens SXSW.
Aangenaam verrast waren we door de kritische houding van de leerlingen, bijvoorbeeld aangaande het plaatsen van foto's op het internet en het afschermen van Hyves-accounts. Verbaast waren we tegelijkertijd over het gemak waarmee men omsprong met de inzage die overheden en opsporingsinstanties hebben in bel- en mailgegevens. Wanneer het gebruikt wordt voor positieve zaken als het ophelderen van een misdrijf mag men inzage hebben in alles. Zelfs het openmaken van de ouderwetse post is dan geoorloofd. Bij eventuele nadelige effecten, zoals te zien in onderstaand Youtubefilmpje, wordt niet stilgestaan.
Twitter, tenslotte, was onzin. Daar wordt alleen maar onzin uitgekraamd. Het voorbeeld van de Twitter-diagnostisering van Jonathan Zittrain sprak echter wel tot de verbeelding.
Een erg leuke ochtend kortom. De docent zag wel heil in een vervolg, want mediawijsheid was volgens hem een onderbelicht kindje voor deze doelgroep.
Een van de bekendste landelijke succesverhalen van Twitter is ongetwijfeld de uitgave van Erwin Blom's Handboek Communities. Door de toekomstige lezers deelgenoot te maken van het schrijf- en uitgaveproces wist hij een groeiende groep volgers aan zich te binden. Dit leidde er onder andere toe dat het boek erg goed verkocht. Blom doet het succesverhaal zelf uit de doeken in onderstaande presentatie.
Zelf Twitter ik graag (en volgens sommigen veel). Critici die beweren dat Twitter slechts fungeert als een verpakte soort van zelfbevlekking of alleen een uitlaatklep is huisvrouwen die klagen dat hun koffie te heet is hebben het niet begrepen (en waarschijnlijk ook niet geprobeerd). Behalve het feit dat nieuws zich razendsnel via Twitter verspreidt, ontsluit de feed (die je vanzelfsprekend zelf bepaalt) ook bronnen die je anders moeilijk of niet zou bereiken. Niet omdat het onmogelijk is, maar puur omdat het zich vanwege allerlei redenen buiten je blikveld bevindt. Daardoor is het elke dag weer een verrassing wat er aan nieuws en wetenswaardigheden voorbij komt.
Over onderwerpen die mij interesseren (auteursrecht, muziek, open source- en standaarden, netneutraliteit en aanverwante zaken) probeer ik zelf een interessante feed de wereld in te sturen. Daarbij maak ik gebruik van de twitterkoppeling binnen mijn RSS-reader, berichten die via Twitter zelf komen, zaken die je tijdens het surfen tegenkomt of berichten die ik zelf op mijn blog heb geschreven. Daarop krijg ik van tijd tot tijd leuke reacties, of ik zie dat mijn tweets door lezers geretweet worden (wat bijvoorbeeld weer leidt tot nieuwe volgers of blogbezoekers).
De kracht van Twitter vind ik tot slot dat het perfect functioneert op een smartphone. Zelf gebruik ik daarvoor Tweetie en Tweetdeck op de iPhone. Omdat het gaat om korte tekstberichtjes vraagt dat nauwelijks bandbreedte, waardoor het ook buiten G3- of wifibereik goed twitteren is.
Over smaak valt niet te twisten, maar is wel erg leuk om te doen. Dit op de voet gevolgd door het delen van overeenkomstige smaakervaringen en het opdoen van nieuwe impulsen. Op GetGlue krijgen al deze kenmerken een nieuwe dimensie, omdat deze site de mogelijkheid biedt alle mogelijke kunst- en cultuurvormen, maar ook zaken als sport, politiek etc van een oordeel te voorzien. Op basis van een profiel wat je daardoor opbouwt wordt je automatisch voorzien van smaaksuggesties.
Die suggesties zijn afkomstig uit de database die door de gebruikers wordt gevoed. Daarbij wordt gebruik gemaakt van bestaande websites, zoals Wikipedia, Amazon & Last.fm. Met behulp van de GetGlue-addon is het daardoor mogelijk, ook als je niet bewust aan het glue-en bent, informatie aan de site toe te voegen. Omdat bovengenoemde bronsites voornamelijk op het Engelse taalgebied gericht zijn is het natuurlijk leuk bewust Nederlandse inhoud aan het arsenaal toe te voegen.
Mijn persoonlijke interesses op het gebied van wielrennen, experimentele muziek en literatuur vonden daardoor via Wikipedia hun weg naar GetGlue. Doordat ik uiteenlopende persoonlijkheden als Hennie Kuiper, Jaap Blonk en Gerard Reve opzocht in Wikipedia en van een "I Like It" voorzag werden zij (en alle trefwoorden uit de betreffende pagina) gelijmd aan mijn profiel. Op basis van deze tags worden weer suggesties gedaan en is het, geheel in lijn met het sociale web, mogelijk ervaringen te delen en te bediscussieren.
Updates van je profiel worden verder naar wens geupdate met een Twitter en/of Facebook-profiel. Die laatste mogelijkheid heb ik zelf echter tot een minimum beperkt. Wanneer je namelijk een beetje actief aan het lijmen slaat wordt de nieuwsfeed richting die diensten al snel onbeheersbaar.
Web 2.0 is het internet van lezen en schrijven, het ReadWriteWeb. Websites en diensten zijn zo ontwikkeld dat ze dynamisch zijn en, bijvoorbeeld in het geval van wiki's, openstaan voor contentbijdragen van gebruikers. Om aan deze voorwaarden te kunnen voldoen moet elke drempel die deelname belemmert worden weggenomen, zowel voor de ontwikkelaars als voor de gebruikers. Open standaarden dus.
Voor talloze op zichzelf staande diensten werkt dat al uitstekend. En uitwisseling ertussen is ook, zij het in bescheiden mate, mogelijk. Embedden van een Youtube-filmpje in een blog? Geen probleem. Integreren van een Twitter-feed in je gebruikerspagina op Facebook of LinkedIn? Zo geregeld. Je bent als gebruiker echter nog steeds verplicht om verschillende websites te bezoeken. Vanzelfsprekend kan je de tijd die je hieraan vroeger besteedde deels ondervangen met een goed functionerende RSS-feed, maar voor het lezen van bijvoorbeeld de comments bij een artikel is surfen naar de originele bronsite vereist.
Van de week las ik dankzij een tweet het artikel Coming soon: the disruptive molecular age of information. In het stuk voorziet de auteur een internet waarbij alle data (blogs, foto's, mp3's, tweets, etc.) in zodanige mate van tags voorzien zijn dat er altijd een koppeling tussen mogelijk is. Je kan je voorstellen dat content en gebruiker automatisch samenkomen, bijvoorbeeld op een netwerksite als Facebook. Op dit soort netwerksites vindt namelijk de interactie tussen de gebruiker met familie, vrienden, bekenden en collega's plaats. Het nieuwe internet draait daarom niet meer om websites, maar in toenemende mate om de plaatsen waar gebruikers en content samenkomen.En het bezoek aan dit soort sites stijgt explosief.
In het geval van een bibliotheek is het denkbaar dat er een bibliotheek-Facebookpagina (of ongeacht welke andere netwerksite) is die toegang geeft tot de catalogus of tot een feed met nieuwe aanwinsten. Vanzelfsprekend op basis van metadata van de content en gebruikersgegevens van de klant. Een stapje verder, maar allerminst onmogelijk, is het op basis van deze informatie aanbieden van links naar te lenen (digitaal) materiaal. Wanneer de infrastructuur hierin voorziet zijn de mogelijkheden eindeloos.
Enkele jaren geleden maakte ik vrij intensief gebruik van Netnewswire. Om onduidelijke redenen ben ik hier op gegeven moment toch mee gestopt. Sterker nog, het gehele RSS-gebeuren heb ik een tijdlang volkomen langs me heen laten gaan. Met behulp van emailnieuwslijsten en gebookmarkte sites had ik het gevoel m'n honger naar nieuws voldoende te stillen.
Sinds ik echter gebruik maak van een iPhone (of ongeacht welke andere smartphone denk ik) heb ik RSS herontdekt. Met de uitstekende Google-app MobileRSS ben ik razendsnel op de hoogte van de updates van vooral bloggers die ik volg. En door de integratie met Twitter en een goede url-verkorter kan ik berichten met een druk op de knop doorplaatsen naar m'n Twitter-account.
Mede door de gebruiksvriendelijkheid van deze mobiele app ben ik ook RSS op de computer weer meer gaan gebruiken. Netnewswire heb ik echter verruild voor Google Reader, eenvoudigweg omdat ik de integratie met m'n webbrowser prettiger vind werken dan elke keer een aparte applicatie te moeten opstarten. Een widgetachtige oplossing als Netvibes bevalt me totaal niet. RSS-feeds zie ik het liefst ontdaan van alle franje. En widgetpagina's op een apparaat als de iPhone voldoen in het geheel niet aan die wens.
Domeinspecialist nieuwe media bij Bibliotheekservice Fryslân. Freelance auteur diverse vaktijdschriften voor informatieprofessionals. Mede-oprichter OpenBibliotheken. Docent social media en muziek & internet bij Volksuniversiteit Fryslân. Passie voor muziek en wielrennen. Interesse in alles open: source; access; data; standaarden. Verder netneutraliteit, auteursrecht, online privacy, het publieke domein, (bibliotheek)innovatie en social media. Is dol op Belgisch bier. Verslindt Paul Auster en Haruki Murakami en maakt een wekelijks radioprogramma, Edge, terug te luisteren op www.rumori.org.
Posts
