Apple speelt de verkeerde kaart

Ik ben al jarenlang een groot Applefan. De eerste computer die ik zelf kocht was een Powerbook G3. Een PC met Windows heeft de binnenkant van mijn huis nooit gezien. Vanzelfsprekend heb ik er wel meer dan genoeg ervaring mee. Nederland is immers Microsoftland nummer 1, wat betekent dat ik zowel op de universiteit als bij vrijwel alle werkgevers niet eens voor de keus stond/sta waarmee ik wenste te werken. Windows, Windows, Windows, Office, Office, Office, IE, IE, IE. Eigenlijk een diep gestoorde situatie als het aan mij ligt. Duur, gesloten en zeker niet beter dan dat van talloze concurrenten. Een beter bewijs van vendor lockin is niet te bedenken. De houding van Tim Berners-Lee is er daarom één waarvoor ik niets anders dan respect heb.

Maar goed, een werkdag duurt ook maar zolang en het is altijd een plezier thuis de Mac weer aan te zetten en zorgeloos bezig te zijn. Met de iPhone en straks de iPad begint Apple haar eigen positie echter te ondermijnen. Waar de Mac met de introductie van OSX een grote stap richting openheid maakte lijkt men nu met rasse schreden op deze beslissing terug te komen. Gebruiksvriendelijkheid gekoppeld aan vrijheid vormde op de Mac ten opzichte van andere OS-en altijd een gigantisch pré was, maar men speelt men de iPad en iPhone een andere kaart. Gebruiksvriendelijkheid staat op 1, wat heel mooi is, maar de fysieke binnenkant van het apparaat of van de software is voor de gebruiker verboden terrein. Cory Doctorow stelt mooi dat juist het knutselen aan apparatuur en software leidt tot creativiteit en inventiviteit:

"The way you improve your iPad isn't to figure out how it works and making it better. The way you improve the iPad is to buy iApps. Buying an iPad for your kids isn't a means of jump-starting the realization that the world is yours to take apart and reassemble; it's a way of telling your offspring that even changing the batteries is something you have to leave to the professionals." 

Vindingrijkheid en verrassingseffecten dienen volgens Apple nu gevonden te worden in de software uit de appstore, maar het probleem daarbij is dat Apple hierbij de rol van poortwachter inneemt. Met het bedrijf concurrerende software wordt niet goedgekeurd, ook niet als deze wellicht beter, mooier of doordachter is dan wat Apple zelf ontwikkelt. Dat innovatie van software hiermee niet gediend is mag duidelijk zijn.

Jeff Jarvis bestempelt de iPad als de stap van het web naar de apps. De reden hiervoor is dat apps, zeker vergeleken met websites die (deels) gebaseerd zijn op user-generated content, gecontroleerd kunnen worden door degene die ze ontwikkelt. Daarnaast staan ze vaak op zich, zowel ten opzichte van andere apps als van het web. Gebruikers staan dus buitenspel wanneer zij content zouden willen hergebruiken of delen met anderen. En zoals eerder gezegd: apps die niet binnen het plaatje vallen krijgen in Apple's softwarewinkel geen plaats. Dit neemt overigens niet weg dat vele apps een genot zijn om te gebruiken (zeg ik als iPhone-eigenaar uit eigen ervaring), wat weer een reden is om ervoor te betalen. Dat daarmee de circel rond is en het gesloten karakter van de iPad in stand wordt gehouden ligt echter voor de hand.

De haat-liefdeverhouding tussen Apple en DRM

Defective By Design heeft in een post op haar website de aandacht gericht op de verwachte tablet van Apple. Nou en? Wie niet? zou je kunnen zeggen. Het gaat in het bericht echter niet over design en innovatie, maar over de mate waarin Apple het apparaat hoogstwaarschijnlijk dicht timmert. DRM dus. Waar Apple met de iTunes Music Store nog succesvol een lans brak voor het zonder restricties aanbieden van muziek (Rip. Mix. Burn) is dat bijvoorbeeld bij de iPhone in het geheel niet het geval. Apps (succesvol) zijn slechts verkrijgbaar in de officiële appstore en het jailbreaken van de iPhone om externe apps te kunnen installeren is verboden. Vreemd is dat toch. Je koopt een dure telefoon, maar de maker ervan, waarmee je dan toch niets meer mee te maken zou moeten hebben, bepaalt nog steeds wat je ermee uitspookt. Heb je je iPhone ge-jailbreakt? Dan maken wij het met de volgende update gewoon weer onmogelijk.

Wat ik persoonlijk het vervelendst vind is dat juist een bedrijf als Apple, waarvan ik een groot liefhebber ben, DRM zo omarmt. De alliantie met Google tegen bijvoorbeeld de marktdominantie van Microsoft droeg bij aan mijn positieve gevoel bij Steve Jobs en co. Maar nu Apple en Google steeds meer tegenover elkaar komen te staan en er zelfs een duivels pact met Microsoft lonkt begint die liefde danig te bekoelen. Apple staat in mijn ogen voor creativiteit. Maar creativiteit bestaat niet zonder vrijheid. En met DRM (en zeker met een partner als Microsoft) wordt vrijheid ernstig beknopt. Ik hoop dat Apple dat inziet en haar DRM-beleid verandert. Ik ben echter bang dat dat ijdele hoop is.

Open Cloud Declaration: het belang van de open wolk

In The Guardian verscheen van de week een uitstekende blogpost getiteld
Let's open up cloud computing. Strekking van het artikel is dat, gezien het toenemende gebruik van cloud computing, deze 'wolken' zoveel mogelijk onafhankelijk zijn. Dat wil zeggen: zonder de beperkende invloed van overheid en bedrijfsleven. Charles Leadbeter, de auteur van het stuk doet daarom een aanzet voor een Open Cloud Declaration. Deze dient volgens hem in ieder geval de onderstaande vijf punten te bevatten:

1. Geen clouds die drijven op de standaarden van ondernemingen als Apple of Google, maar publiek beheerde clouds naar voorbeeld van Wikipedia of de World Digital Library (schitterende site trouwens).
2. Het beheersen en indammen van commerciële invloed.
3. Gebruiken van principes als open access en licentiemodellen als Creative Commons.
4. Beperken overheidsinvloed op grond van bijvoorbeeld staatsveiligheid, fatsoensnormen of economische motieven. Vaak worden deze argumenten ten onrechte, en niet slechts door totalitaire regimes, aangevoerd om beperkende maatregelen in te voeren.
5. Toegankelijkheid van de cloud voor iedereen, ongeacht afkomst en geografische locatie. Open source-ontwikkeling maakt deze voorwaarde mogelijk.

In ideologisch opzicht zijn het punten die me na aan het hart liggen. Vraag is echter of de clouds kunnen bestaan zonder de financiering van het bedrijfsleven. De hiervoor benodigde serverparken kosten namelijk handenvol geld. Daarnaast is het natuurlijk de vraag of de Apples en Googles van deze wereld bereid zijn afstand te nemen (van een deel) van hun invloed op hoe de clouds functioneren. En degene die die benodigde open standaardisering kan eisen lijkt toch de overheid te zijn. In eerste instantie zijn de punten uit de declaratie daarom, helaas, een brug te ver.