Filesharing zit in onze genen

Het uitwisselen van bestanden op het internet zit in onze genen, aldus de Amerikaanse professor Clay Shirky. Hij poneerde deze stelling in een lezing op het South by Southwest Interactive Festival dat momenteel plaatsvindt in Austin, Texas.

Volgens Shirky heeft de opkomst van uitwisseldienst Napster gezorgd voor een fundamentele verschuiving in hoe het bezit van muziek wordt ervaren. Waar muziek in het tijdperk van de geluidsdrager werd gezien als een fysiek goed, wordt het digitale muziekbestand volgens hem beschouwd als informatie. En omdat informatie geen fysieke component heeft is uitwisseling ervan, behalve in technisch-, ook in mentaal opzicht eenvoudiger. Volgens Shirky beantwoordt het daarmee aan de natuurlijke menselijke behoefte deze informatie te delen, wat vervolgens ook nog eens als prettig wordt ervaren.

Ik kan me persoonlijk goed vinden in het argument dat een digitaal bestand in mindere mate, of zelfs helemaal niet, wordt gezien als bezit. Is het daarmee echter ook minder waard? In financieel opzicht absoluut. Ook digitale muziek waarvoor betaald is blijft 'voordeliger' dan een cd. Dat maakt het ook gemakkelijker weg te geven. In muzikaal opzicht blijft de waarde vanzelfsprekend gelijk, sterker nog, de waarde kan er zelfs door toenemen. De mogelijkheid te delen vergroot namelijk ook de mate waarin je met gelijkgestemden kunt bomen over datgene waarnaar je luistert.

Dit laatste, wat Shirky waarschijnlijk bedoelt met 'prettig', is een groot goed, ook voor de muziekindustrie. Het biedt namelijk de kans zakenmodellen te baseren op de natuurlijke drive van de consument gezamenlijk te ervaren. Die natuurlijke drive zou door de industrie gekoesterd moeten worden, want is eindeloos en vooral erg positief van aard. Heel wat anders dus dan het negatieve imago dat de industrie momenteel over zichzelf afroept met DRM, absurde rechtszaken, three strikes en Acta. En misschien kunnen de bibliotheken dan ook eens zonder al teveel problemen digitale bestanden gaan aanbieden.

OiNK: liefhebbers betaalden graag voor kwaliteit

Geen enkele torrenstite, zelfs niet Waffles.fm, treedt, wat mij betreft, uit de schaduw van het illustere en enkele jaren geleden ter ziele gegane OiNK. Naast de megastores als The Pirate Bay was OiNK de ultieme muziekwinkel voor een select publiek. Alleen genodigden waren er welkom en dienden na aanmelding een positieve down- en uploadratio te onderhouden. Dit betekende dat vrijwel al het beschikbare materiaal snel voorhanden was (want voldoende uploaders) en dat er een grote aanwas van nieuwe content was. In de berichtgeving werd dit al snel uitgelegd als de premature aanwezigheid van de nieuwste releases (dus illegaal). Werkelijkheid was echter dat dit aandeel maar beperkt was en dat OiNK zich juist onderscheidde door een ontzettend diepgravend (Long Tail!) aanbod. Dankzij OiNK kon ik mijn collectie op het gebied van zeldzame, danwel niet meer op reguliere wijze beschikbare uitgaven, op eenvoudige wijze uitbreiden.

Op 4 januari jongstleden is de rechtszaak tegen beheerder Alan Ellis van start gegaan. The Guardian berichtte vandaag dat hij 190.000 Britse pond met zijn activiteiten verdiend zou hebben. Vanzelfsprekend vertaalden de aanklagers dit als "verdiend hebben over de ruggen van rechthebbenden":

"Every penny was going to Mr Ellis. He hadn't sung a note, he hadn't played an instrument, he hadn't produced anything", aldus aanklager Peter Makepeace.

Dat van die gezongen noot en bespeeld instrument klopt waarschijnlijk. Dat hij niets muzikaal geproduceerd zou hebben volg ik ook nog. Maar wat hij wel realiseerde was een website waar gepassioneerde liefhebbers muziek met elkaar uitwisselden en bespraken. De omstandigheden waaronder dat gebeurde werden zelfs zo gewaardeerd dat veel van hen (ikzelf ook) een vrijwillige donatie gaven. Wanneer de muziekindustrie nu eens zou inzien dat ze gebruik kan maken van voorbeelden zoals OiNK, in plaats van hen met wortel en tak uit te roeien en de liefhebbers tegen hen in het harnas te jagen, komen we misschien nog eens ergens. Aangetoond is namelijk dat de echte liefhebber met alle plezier betaalt voor een onbeperkt aanbod dat onbeperkt beschikbaar is.

Three Strikes: Tapscott daagt Lord Mandelson uit voor publiek debat

Don Tapscott daagt in een artikel in de Huffington Post Lord Peter Mandelson, initiatiefnemer van het Britse Three Strikes-wetsvoorstel, uit tot een publiek debat op de BBC. Tapscott hekelt het voorstel, omdat het uitgaat van de benadering dat de gebruiker de wet overtreedt. Daarnaast wordt niet wordt gekeken naar de potentie die technologie heeft oplossingen en kansen te bieden. In het artikel opteert hij daarom voor een andere benadering van de zaak. Zo zou een scenario kunnen zijn dat gebruikers een maandelijkse fee aan hun ISP betalen waarmee zij onbeperkt (zowel qua aanbod als de te gebruiken devices) toegang hebben tot streaming audio (Everywhere Internet Audio). De hieruit gegenereerde inkomsten worden op basis van het aantal geleverde streams eerlijk over de rechthebbenden verdeeld. Een iets ander scenario is dat van de Electronic Frontier Foundation. Hierbij wordt een collectieve fee betaald om non-commerciele bestandsuitwisseling niet-illegaal te verklaren. Hierbij gaat het dus niet om streaming audio, maar om het downloaden van media. Ook in dit geval worden de inkomsten naar rato verdeeld onder de makers. Tapscott wordt in zijn stellingname ondersteund door bijvoorbeeld Cory Doctorow en de Songwriters Association of Canada. Ik ben benieuwd of Mandelson zich laat verleiden met Tapscott de arena te betreden.