.. maar voor allen geldt dat ik er de laatste paar jaar eigenlijk niet naar omgekeken heb. Vandaag de dag gebruik ik voor privécommunicatie de direct message-functies van Twitter en Facebook, email, fora of gewoon ouderwets de telefoon danwel een gesprek onder vier of meer ogen. Niet chatten in de oude zin van het woord dus, waarvoor je op zichzelf staande applicaties gebruikt. Dat lijkt me sowieso niet meer van deze tijd, want communiceren doe je wat mij betreft binnen je webbrowser, helemaal nu de cloud steeds volwassener wordt.
Over smaak valt niet te twisten, maar is wel erg leuk om te doen. Dit op de voet gevolgd door het delen van overeenkomstige smaakervaringen en het opdoen van nieuwe impulsen. Op GetGlue krijgen al deze kenmerken een nieuwe dimensie, omdat deze site de mogelijkheid biedt alle mogelijke kunst- en cultuurvormen, maar ook zaken als sport, politiek etc van een oordeel te voorzien. Op basis van een profiel wat je daardoor opbouwt wordt je automatisch voorzien van smaaksuggesties.
Die suggesties zijn afkomstig uit de database die door de gebruikers wordt gevoed. Daarbij wordt gebruik gemaakt van bestaande websites, zoals Wikipedia, Amazon & Last.fm. Met behulp van de GetGlue-addon is het daardoor mogelijk, ook als je niet bewust aan het glue-en bent, informatie aan de site toe te voegen. Omdat bovengenoemde bronsites voornamelijk op het Engelse taalgebied gericht zijn is het natuurlijk leuk bewust Nederlandse inhoud aan het arsenaal toe te voegen.
Mijn persoonlijke interesses op het gebied van wielrennen, experimentele muziek en literatuur vonden daardoor via Wikipedia hun weg naar GetGlue. Doordat ik uiteenlopende persoonlijkheden als Hennie Kuiper, Jaap Blonk en Gerard Reve opzocht in Wikipedia en van een "I Like It" voorzag werden zij (en alle trefwoorden uit de betreffende pagina) gelijmd aan mijn profiel. Op basis van deze tags worden weer suggesties gedaan en is het, geheel in lijn met het sociale web, mogelijk ervaringen te delen en te bediscussieren.
Updates van je profiel worden verder naar wens geupdate met een Twitter en/of Facebook-profiel. Die laatste mogelijkheid heb ik zelf echter tot een minimum beperkt. Wanneer je namelijk een beetje actief aan het lijmen slaat wordt de nieuwsfeed richting die diensten al snel onbeheersbaar.
Web 2.0 is het internet van lezen en schrijven, het ReadWriteWeb. Websites en diensten zijn zo ontwikkeld dat ze dynamisch zijn en, bijvoorbeeld in het geval van wiki's, openstaan voor contentbijdragen van gebruikers. Om aan deze voorwaarden te kunnen voldoen moet elke drempel die deelname belemmert worden weggenomen, zowel voor de ontwikkelaars als voor de gebruikers. Open standaarden dus.
Voor talloze op zichzelf staande diensten werkt dat al uitstekend. En uitwisseling ertussen is ook, zij het in bescheiden mate, mogelijk. Embedden van een Youtube-filmpje in een blog? Geen probleem. Integreren van een Twitter-feed in je gebruikerspagina op Facebook of LinkedIn? Zo geregeld. Je bent als gebruiker echter nog steeds verplicht om verschillende websites te bezoeken. Vanzelfsprekend kan je de tijd die je hieraan vroeger besteedde deels ondervangen met een goed functionerende RSS-feed, maar voor het lezen van bijvoorbeeld de comments bij een artikel is surfen naar de originele bronsite vereist.
Van de week las ik dankzij een tweet het artikel Coming soon: the disruptive molecular age of information. In het stuk voorziet de auteur een internet waarbij alle data (blogs, foto's, mp3's, tweets, etc.) in zodanige mate van tags voorzien zijn dat er altijd een koppeling tussen mogelijk is. Je kan je voorstellen dat content en gebruiker automatisch samenkomen, bijvoorbeeld op een netwerksite als Facebook. Op dit soort netwerksites vindt namelijk de interactie tussen de gebruiker met familie, vrienden, bekenden en collega's plaats. Het nieuwe internet draait daarom niet meer om websites, maar in toenemende mate om de plaatsen waar gebruikers en content samenkomen.En het bezoek aan dit soort sites stijgt explosief.
In het geval van een bibliotheek is het denkbaar dat er een bibliotheek-Facebookpagina (of ongeacht welke andere netwerksite) is die toegang geeft tot de catalogus of tot een feed met nieuwe aanwinsten. Vanzelfsprekend op basis van metadata van de content en gebruikersgegevens van de klant. Een stapje verder, maar allerminst onmogelijk, is het op basis van deze informatie aanbieden van links naar te lenen (digitaal) materiaal. Wanneer de infrastructuur hierin voorziet zijn de mogelijkheden eindeloos.
Een aantal weken terug nam ik het besluit afstand te nemen van mijn Hyves-account. Ik deed er al een tijdje niets meer mee en vond het een onprettige gedachte dat al mijn informatie nog wel voor een groep mensen zichtbaar was. Weliswaar had ik bewust gekozen voor de optie dat alleen 'vrienden' deze konden inzien, maar toch. Alsof er ook nog vrienden en bekenden in een door mij achtergelaten huis konden blijven rondlopen waar nog foto's en sticky notes aan de muur zouden hangen. Account opgezegd dus, alhoewel dat niet betekent dat mijn informatie ook van de servers van Hyves verwijderd is.
De enkele weken geleden ruimschoots in het nieuws gekomen Suicide Machine kan hier wel voor instaan (al staat Hyves-zelfmoord nog in de planning). De ophef rond de zelfmoordmachine had vooral te maken met het feit dat de ontwikkelaars van Facebook allerminst blij waren met de mogelijheid radicaal te kunnen ontfacebooken. Opzeggen van een account betekent hier namelijk ook dat alle ooit toegevoegde informatie nog op de servers van het bedrijf staat. Het script van de Suicide Machine moet daarom zelf zijn weg vinden op de servers van het betreffende sociale netwerk en alle aan het account gekoppelde informatie verwijderen. Facebook reageerde hierop als volgt:
"Facebook provides the ability for people who no longer want to use the site to either deactivate their account or delete it completely. Web 2.0 Suicide Machine collects log-in credentials and scrapes Facebook pages, which are violations of our Statement of Rights and Responsibilities. We've blocked the site's access to Facebook, as is our policy for sites that violate our SRR. We're currently investigating and considering whether to take further action."
De rechten van de gebruiker zijn, met andere woorden, ondergeschikt aan de gebruiksvoorwaarden van Facebook.
Hoe ik hier nu zo op kom? In het kader van een projectweek van het ROC Friese Poort hebben een collega en ik het voorstel gedaan in maart het radicaal ontvrienden in een mediawijsheidworkshop ter sprake te brengen. We zijn benieuwd naar de respons.
[update 1] Radio 1 zond 18 februari een kort item over de Suicide Machine & privacy uit. Terugluisteren vanaf 10.15 uur]
[update 2] Facebook excommuniceert WORM, producent van de Web 2.0 Suicide Machine]
Domeinspecialist nieuwe media bij Bibliotheekservice Fryslân. Freelance auteur diverse vaktijdschriften voor informatieprofessionals. Mede-oprichter OpenBibliotheken. Docent social media en muziek & internet bij Volksuniversiteit Fryslân. Passie voor muziek en wielrennen. Interesse in alles open: source; access; data; standaarden. Verder netneutraliteit, auteursrecht, online privacy, het publieke domein, (bibliotheek)innovatie en social media. Is dol op Belgisch bier. Verslindt Paul Auster en Haruki Murakami en maakt een wekelijks radioprogramma, Edge, terug te luisteren op www.rumori.org.
Posts
