Vanmorgen gaf ik met een collega een workshop Privacy op het Internet voor een groep MBO-scholieren. Onderstaande presentatie gebruikten we als uitgangspunt, waarbij zich een levendige discussie ontspon. De basiselementen ervan komen trouwens uit de uitstekende lezing "Making Sense of Privacy and Publicity" die Danah Boyd onlangs gaf tijdens SXSW.
Aangenaam verrast waren we door de kritische houding van de leerlingen, bijvoorbeeld aangaande het plaatsen van foto's op het internet en het afschermen van Hyves-accounts. Verbaast waren we tegelijkertijd over het gemak waarmee men omsprong met de inzage die overheden en opsporingsinstanties hebben in bel- en mailgegevens. Wanneer het gebruikt wordt voor positieve zaken als het ophelderen van een misdrijf mag men inzage hebben in alles. Zelfs het openmaken van de ouderwetse post is dan geoorloofd. Bij eventuele nadelige effecten, zoals te zien in onderstaand Youtubefilmpje, wordt niet stilgestaan.
Twitter, tenslotte, was onzin. Daar wordt alleen maar onzin uitgekraamd. Het voorbeeld van de Twitter-diagnostisering van Jonathan Zittrain sprak echter wel tot de verbeelding.
Een erg leuke ochtend kortom. De docent zag wel heil in een vervolg, want mediawijsheid was volgens hem een onderbelicht kindje voor deze doelgroep.
Posts
