OiNK: liefhebbers betaalden graag voor kwaliteit

Geen enkele torrenstite, zelfs niet Waffles.fm, treedt, wat mij betreft, uit de schaduw van het illustere en enkele jaren geleden ter ziele gegane OiNK. Naast de megastores als The Pirate Bay was OiNK de ultieme muziekwinkel voor een select publiek. Alleen genodigden waren er welkom en dienden na aanmelding een positieve down- en uploadratio te onderhouden. Dit betekende dat vrijwel al het beschikbare materiaal snel voorhanden was (want voldoende uploaders) en dat er een grote aanwas van nieuwe content was. In de berichtgeving werd dit al snel uitgelegd als de premature aanwezigheid van de nieuwste releases (dus illegaal). Werkelijkheid was echter dat dit aandeel maar beperkt was en dat OiNK zich juist onderscheidde door een ontzettend diepgravend (Long Tail!) aanbod. Dankzij OiNK kon ik mijn collectie op het gebied van zeldzame, danwel niet meer op reguliere wijze beschikbare uitgaven, op eenvoudige wijze uitbreiden.

Op 4 januari jongstleden is de rechtszaak tegen beheerder Alan Ellis van start gegaan. The Guardian berichtte vandaag dat hij 190.000 Britse pond met zijn activiteiten verdiend zou hebben. Vanzelfsprekend vertaalden de aanklagers dit als "verdiend hebben over de ruggen van rechthebbenden":

"Every penny was going to Mr Ellis. He hadn't sung a note, he hadn't played an instrument, he hadn't produced anything", aldus aanklager Peter Makepeace.

Dat van die gezongen noot en bespeeld instrument klopt waarschijnlijk. Dat hij niets muzikaal geproduceerd zou hebben volg ik ook nog. Maar wat hij wel realiseerde was een website waar gepassioneerde liefhebbers muziek met elkaar uitwisselden en bespraken. De omstandigheden waaronder dat gebeurde werden zelfs zo gewaardeerd dat veel van hen (ikzelf ook) een vrijwillige donatie gaven. Wanneer de muziekindustrie nu eens zou inzien dat ze gebruik kan maken van voorbeelden zoals OiNK, in plaats van hen met wortel en tak uit te roeien en de liefhebbers tegen hen in het harnas te jagen, komen we misschien nog eens ergens. Aangetoond is namelijk dat de echte liefhebber met alle plezier betaalt voor een onbeperkt aanbod dat onbeperkt beschikbaar is.

Spotify en de collectioneur

De ontwikkelingen rondom muziekservice Spotify volg ik met veel belangstelling. Het gegeven dat grote hoeveelheden muziek in de cloud en daarmee te allen tijde via verschillende manieren beschikbaar zijn klinkt uitermate aantrekkelijk. Mijn probleem met dit soort diensten is echter dat ze volkomen aanbodgericht zijn. Het aanbod zal in eerste instantie voornamelijk afkomstig zijn van de grote spelers uit de muziekindustrie. Wat mij persoonlijk betreft weinig interessant. Hoe zit het met aanbod dat zich aan het uiteinde van de Long Tail bevindt? En met materiaal waarop geen auteursrecht (meer) zit? Mijn gevoel is dat dit nicheaanbod niet binnen het blikveld van een dienst als Spotify valt. Ten eerste omdat het lastig is om het materiaal boven water te krijgen (zeldame persingen/uitgaven, kleine oplagen). Ten tweede omdat het wellicht opnamen betreft die niet digitaal zijn en dus omgezet moeten worden. En ten derde omdat de onduidelijkheid rondom eigendom sowieso al reden kan zijn hiermee niet aan de slag te gaan. Spotify zal daarom, in de huidige vorm, weinig aantrekkelijk zijn voor collectioneurs. Al was het alleen maar omdat de muziek niet uit de kast te trekken is. Kunnen pronken met je collectie is namelijk iets van alle tijden en ik twijfel eraan of een playlist op je iPhone wel zoveel indruk maakt.